Dialetto di Castelgrande (PZ)

s-l1600 (2)

La stòrie re lu fuiglie rebbusciuate

  1. N’òmmene avié ruie figlie.
  2. Le cchiù ggióvene rîsse a l’attane: «Ta’, ramme la rròbbe ca me tócche». E idde spartèṣe a llore ruie la rròbba sóje.
  3. Roppe quacche gghiúorne lu fuiglie cchiù ggióvene se pegliaṣe le ccòṣe sóje e sse ne jèṣe nd’a-nu puaîṣe lenduane. E ddhà se fernì quaṣe tuttecòṣe cambanne chëmme nu rebbusciuate.
  4. Quanne s’avié spiṣe tuttecòṣe, nd’a cchëre puaìṣe arreuaṣe na ’granna carastije. E idde s’acchemenzaṣe a ttreuà nd’a-le bbeṣúogne.
  5. Allore se ne jèṣe a ppadrone ndo n’òmmene re ccrë’ pparte, ca le mmuannaṣe fore a ppasce i púorce.
  6. S’avésse velute mangià li scesciuèlle ca se mangiàvene i púorcie, ma nesciune je rié niénde.
  7. Allore s’avéṣe a iddhe e ddîsse: «Quanda uómmene ca fatìghene che ttate ànne pane e abbenduanzie, e i’ cqua me more re fame.
  8. M’aggia avezhuà, aggia ì ndo tate e jjaggia rice: –Ta’, agge fatte peccate vers’ô ciéle e nnande a tté, nen-zò cchiù rrégne re ’gh-èsse chiamate figlie tu’, tràtteme chëmme a une r’i úommene tu’».
  9. S’avezhuaṣe e tternuaṣe ndo l’attane.
  10. Quanne ére angore lenduane, l’attane lu verèṣe, se respiacèṣe e ccherruèṣe verse re iddhe. L’abbrazzaṣe e llu uaṣaṣe.
  11. Lu fuiglie je rîsse: «Ta’, agge fatte peccate vers’ô ciéle e nnande a ttî, nen-zò cchiù rrégne re ’gh-èsse chiamate figlie tu’».
  12. Ma l’attane rîsse a i siéreve: «Méh, pertuate cqua le muèglie vestite e ffacitengille métte. Mettìteje l’aniélle a-le juìrete e i sàndele a i piére.
  13. Pegliate le vuetiédde cchiù ggrasse, accerìtele, mangiame e ffacime feste, pecché ste fuiglie mije ére muûrte e jè tternuate a ccambà, s’ére perse e l’ame treuate n’ata vòte».
  14. E acchemenzàrene a ffa feste.
  15. Le fuiglie cchiù ggruûsse ére fore. Quanne se retraṣe, quanne arreuaṣe vecine a-la caṣe, sendèṣe la mùṣeche e vverèṣe r’abballà.
  16. Chiamaṣe nu suèreve e l’addemmuanaṣe cché-r-ère tutte cchëre quaṣine.
  17. Quire je respunnuèṣe: «Fratte è cqua e attànete à ffatte accire le vuetiédde cchiù ggrasse pecché l’ave avute n’ata vòte ca staie bbúone».
  18. Idde se ngazzaṣe, e nne nvuléie trasì. L’attane allòure assèṣe e lle prehaṣe.
  19. Ma idde respennuèṣe a l’attane: «Ah, i’ te serve ra tand’anne e ssò state sembe a i chemmuanne tuje, e ttu ne mm’é maie rate ne cruapette pe ffà feste ch’i chembuagne mi’.
  20. Ma mo ca è tternuate ste fuiglie tuje, ca s’è strutte tutte la rrobba tóje cche re ppettuane, pe iddhe é acciṣe le vuetiéddhe ’grasse».
  21. Je respennuèṣe l’attane: «Figlie, tu si’ state sembe cche mmuìghe e ttutte quére ca è re mmuìje è re ttuje.
  22. Ma avîmma fà feste e avîmma esse chenduende, pecché ste frate tuje ére muûrte e è tternuate a ccambà n’ata vòte, s’ére perse e è state treuate n’ata vòte».

______

La parabola del figlio prodigo, dal Vangelo di Luca, 15, 11-32

Fonte orale: Domenico Alberto Muro

 

Dialetto di Alberobello

Lu fatte de nu peccinne sciupàune

11. N’òmene tenäie du figghie.

12. E u cchiù ppeccinne disse all’atténe: «Atténe mije, damme ’a rrobbe ca m’aspette». E jjidde spartì tra de lore ’a rrobbe.

13. Doppe nu picche de dîje, puóste nziéme tutte u sûu, u figghie cchiù ppeccinne se ne s¢i pe nu pajise lundäne. Addàu, facenne na vite da sciupàune, cunzemì tutte ’a rrobba sau.

14. Quanne fenìe tutte, ind’a ccure pajîse ce fu na granne carestîje. Jidde accumenzì a ppruuà ’a mesèreje. Continua a leggere “Dialetto di Alberobello”