Omaggio a Leopardi

LU SÀBBETE PAJESÉNE

La cacchiungedde véne da ngambagne,
a llu calé dlu sòule,
pe nna vrattséta d’erve; e porte mméne
nu mattsette de rose e de vejole,
aggiocca quann’è créje
pla feste ce arremèısce,
accume vole, u pítte e ’a capeddine.
Assettéte a u candòune pli vvecine
file la vecchiaredde,
pe ll’úcchie a u quarte che lu júrne more;
e accónde de lu tímbe quanne jésse
a i ffíste ce attsemèive,
e angore sbrengaredde
abballèive la sèire pli cumbagne.
Ggià l’arie ce ammurnisce,
torne azzurre u sseréne, e lli mmurèısce
ascénnene da i ccoppe e i titte abbasce,
a u bbianghescıé dla lune appéne assute.
La cambéne dé segne
de la feste che véne;
e a cuddu súne u core
pére ca sté cundende.
I uagnune vurlenne
nde la chiattsette a mórre,
e cqua e ddà tsumbenne,
fanne bbelle ammujine;
e ndande torne a lla bbuffetta sòu,
frescchenne, lu cafòune, e nghépe a isse
penze ca mo ch’è créje ce refine.

Po’ quanne atturne gni llustre ce stute,
e gningòuse sté mute,
sínde u martídde vatte, sínde u mastre
che végghie pe la séche a u lume ad úgghie
ndla puteja serréte,
e ce adopre e ce mbégne
ca la fatije all’àleve cunzégne.

Cusse de la summéne è u megghie júrne,
chjine de spranza iranne e de prescıéttse:
quann’è cré scundandéttse
e abbuttamínde, gnune dla fatije
ggià sende lu talúrne.

Vagnòune prescıanídde,
ssa uagnunanza tòu
è nu júrne de príesce, chjine chjine,
júrne chiére, turchine,
c’a lla feste la vita tòu vé nnande.
Vúde, vagnòune mije; tímbe jalande,
stascıòne allérie è quésse.
Àlete n-de vòie dice; nn-avé fódde,
la festa tòu, sepure arrive tarde,
pe ttè nen vole jesse mé pesande.

Francesco Granatiero