Omaggio a Leopardi

LU SÀBBETE PAJESENE

La cacchiungedde vene da ngambagne,
allu calé dlu sòule,
pe ‘na vrazzeta d’erve; e porte mmene
nu mazzette de rose e de vejole,
aggiocca quann’è créje
pla feste ce arremèisce,
accume vole, u pítte e ’a capeddine.
Assettete a u candòune pli vvecine
file la vecchiaredde,
pe ll’úcchie a u quarte che lu júrne more;
e accónde de lu tímbe quanne jésse
a i ffíste ce azzemèive,
e angore sbrengaredde
abballèive la sèire pli cumbagne.
Già l’arie ce ammurnisce,
torne addsurre u sserene, e lli mmurèisce
ascénnene da i ccoppe e i titte abbasce,
a u bianghes¢é dla lune appene assute.
La cambene dé segne
de la feste che vene;
e a cuddu súne u core
pere ca sté cundende.
I uagnune vurlenne
nde la chiazzette a mórre,
e cqua e ddà zumbenne,
fanne belle ammujine;
e ndande torne alla buffetta sòu,
fresckenne, lu cafòune, e nghepe a isse
pendse ca mo ch’è créje ce refine.

Po’ quanne atturne gni llustre ce stute,
e gningòuse sté mute,
sínde u martídde vatte, sínde u mastre
che végghie pe la seche a u lume ad úgghie
ndla puteja serrete,
e ce adopre e ce mbégne
ca la fatije all’àleve cundségne.

Cusse de la summene è u megghie júrne,
chjine de sprandsa iranne e de pres¢ézze:
quann’è cré scundandézze
e abbuttamínde, gnune dla fatije
già sende lu talúrne.

Vagnòune prescjanídde,
ssa uagnunandsa tòu
è nu júrne de prís¢e, chjine chjine,
júrne chiere, turchine,
c’alla feste la vita tòu vé nnande.
Vúde, vagnòune mie; tímbe jalande,
stascjòne allérie è quésse.
Àlete nde vòi dice; nn-avé fódde,
la festa tòu, sepure arrive tarde,
pe ttè nën vole jesse mé pesande.

Francesco Granatiero

Annunci