Omaggio a Leopardi

LU SÀBBETE PAJESÉNE

La cacchiungedde véne da ngambagne,
allu calé d’lu sòule,
pe·nna vrazzeta d’erve; e portë mméne
nu mazzette de rose e dë vejole,
aggiocca quann’è créie
p’la feste ce azzemèisce,
accume vole, u pítte e a capeddine.
Assettéte a u candòune p’li·vvecine
file la vecchiaredde,
pe·ll’úcchie a u quarte che lu júrne more;
e accónde de lu tímbe quanne jésse
a i·ffíste ce arremèive,
e angore sene e belle,
abballèive la sèire p’li cumbagne.
Già ce fé scurde l’arie, e tornë adzzurre
lu·sseréne, e già tòrnene i·mmurèisce
abbascie da li·ccoppe e·dda li titte,
alla lustre che fé la luna chièine.
Mo sone la cambéne
ca già véne la feste;
e a·ccuddu súne u core
pére ca sté cundende.
I uagnune vurlenne
nde la chiazzette a mórrë,
e cqua e ddà zumbenne,
fanne belle ammujine;
e ndande torne alla buffetta sòu,
frešchenne, lu cafòune, e nghépe a isse
penze ca mo ch’è créie ce refine.

Po quanne atturne ce stute gni lustrë,
e gningòuse sté citte,
sínde vatte u martídde, sínde u mastre
p’la séche, respegghiéte
nd’la putéja serréte, a u lume ad úgghie,
che ce adopre e cë mbégne
ca la fatije all’àleve cunzégne.

Cusse de la summéne è u megghie júrne,
chjine de spranza iranne e dë prescézze:
quann’è cré scundandézze
e abbuttamínde, gnune d’la fatije
già sende lu talúrne.

Vagnòune prescjanídde,
ssa uagnunanza tòu
è nu júrne de prísce, chjine chjine,
júrne chiére, turchine,
ch’andìcepe la fest’ la vita tòu.
Vúde, vagnòune mije; tímbe jalande,
stascjòune allérie è quésse.
Àlete ne nde diche; nn·avé fódde,
la festa tòu, sepure arrive tarde,
pe·ttè ne nvole jesse mé pesande.

Francesco Granatiero

Annunci