Omaggio a Leopardi

LU SÀBBETE PAJESÉNE

La cacchiungedde vene da ngambagne,
allu calé d’lu sòule,
pe nna vrazzéta d’erve; e portë mmene
nu mazzette de rose e dë vejole,
aggiocca quann’è créje
p’la feste ce azzemêsce,
accume vole, u pítte e ’a capeddine.
Assettéte a u candòune p’li vvecine
file la vecchiaredde,
pe ll’úcchie a u quarte che lu júrne more;
e accónde de lu tímbe quanne iésse
a i ffíste ce arremèive,
e angore sene e bbelle,
abballèive la sèire p’li cumbagne.
Ggià ce fé scurde l’arie, e tornë adzurre
lu sseréne, e ggià tòrnene i mmurêsce
abbasce da li ccoppe e dda li titte,
alla lustre che fé la luna chièine.
Mo sone la cambéne
ca ggià vene la feste;
e a ccuddu súne u core
pere ca sté cundende.
I uagnune vurlenne
nde la chiazzette a mórrë,
e cqua e ddà zumbenne,
fanne bbelle ammujine;
e ndande torne alla bbuffetta sòue,
fresckenne, lu cafòune, e nghepe a jisse
penze ca mo ch’è créje ce refine.

Po quanne atturne ce stute gni llustre,
e gningòuse sté citte,
sínde vatte u martídde, sínde u mastre
p’la seche, respegghiéte
nd’la putéja serréte, a u lume ad úgghie,
che ce adopre e cë mbégne
ca la fatije all’àleve cunzégne.

Cusse de la summéne è u megghie júrne,
chjine de spranza iranne e dë prescjézze:
quann’è cré scundandézze
e abbuttamínde, gnune d’la fatije
ggià sende lu talúrne.

Vagnòune prescjanídde
ssa uagnunanza tòue
è nu júrne de prîesce, chjine chjine,
júrne chiere, turchine,
ch’andìcepe la fest’ la vita tòue.
Vúde, vagnòune mije; tímbe jalande,
stascjòune allérie è quésse.
Àlete nde vòi dice; nn-avé fódde,
la festa tòu, sepure arrive tarde,
pe ttè ne nvole ièsse mé pesande.

Francesco Granatiero