Omaggio a Leopardi

LU SÀBBETE PAJESÉNE

La cacchiungedde vene da ngambagne,
a llu calé dlu sòule,
pe nna vrazzéta d’erve; e porte mmene
nu mazzette de rose e de veiole,
aggiocca quann’è créie
pla feste ce azzemèisce,
accume vole, u pítte e ’a capeddine.
Assettéte a u candòune pli vvecine
file la vecchiaredde,
pe ll’úcchie a u quarte che lu júrne more;
e accónde de lu tímbe quanne iésse
a i ffíste ce arremèive,
e angore sene e belle,
abballèive la sèire pli cumbagne.
Già ce fé scurde l’arie, e torne adzurre
lu sseréne, e già tòrnene i mmurèisce
abbasce da li ccoppe e da li titte,
alla lustre che fé la luna chièine.
Mo sone la cambéne
ca già vene la feste;
e a cuddu súne u core
pere ca sté cundende.
I uagnune vurlenne
nde la chiazzette a mórre,
e cqua e ddà zumbenne,
fanne belle ammujine;
e ndande torne a lla buffetta sòue,
frescchenne, lu cafòune, e nghepe a isse
penze ca mo ch’è créie ce refine.

Po’ quanne atturne ce stute gni llustre,
e gningòuse sté citte,
sínde vatte u martídde, sínde u mastre
pla seche, respegghiéte
ndla putéia serréte, a u lume ad úgghie,
che ce adopre e ce mbégne
ca la fatije all’àleve cunzégne.

Cusse de la summéne è u megghie júrne,
chjine de spranza iranne e de prescjézze:
quann’è cré scundandézze
e abbuttamínde, gnune dla fatije
già sende lu talúrne.

Vagnòune prescjanídde
ssa uagnunanza tòue
è nu júrne de prísce, chjine chjine,
júrne chiere, turchine,
ch’andìcepe la fest-la vita tòue.
Vúde, vagnòune mie; tímbe jalande,
stascjòune allérie è quésse.
Àlete nde vòi dice; nn-avé fódde,
la festa tòu, sepure arrive tarde,
pe ttè ne nvole ièsse mé pesande.

Francesco Granatiero